Sorunun kaynağını doğru tespit etmeden çözüm üretmek mümkün değildir.

Tarihin belirli dönemlerinde, diğer toplumlarda olduğu gibi Alevi toplumu içerisinde de ocaklar arasında tartışmalar, anlaşmazlıklar ve görüş ayrılıkları yaşanmıştır.
Ancak bu tartışmalar ve anlaşmazlıklar, Alevi öğretisinin kendi değerleri, yol erkânı ve yol dili içerisinde çözüme kavuşturulmuş; hiçbir zaman yolun birliğine zarar verecek, toplumu birbirinden koparacak boyutlara taşınmamıştır.
Mürşit ocakları, pir ocakları, düşkünlük erkânı, rehberler ve yol talipleri; el ele, el Hakk’a düsturu ve rızalık anlayışı temelinde birbirlerini ötekileştirmeden, yolun birliğini ve kardeşliğini korumaya çalışmışlardır.
Bugün ise Alevi toplumu kendi içerisinde bölünmüş, parçalanmış; talipler arasındaki birlik, dayanışma ve yol kardeşliği ciddi biçimde yara almıştır.
Bütün bu sorunları giderecek, toplumu yeniden ortak bir yol anlayışında buluşturacak olan yolun hizmetkârları, yani dedelerden ve analardan ne yazık ki ortak ve güçlü bir ses çıkmamaktadır.
Oysa geçmişte mürşitlerin ve pirlerin toplum içerisinde bir ağırlığı, sözü ve karşılığı vardı.
Talip pirini dinler, pir de talibinin sorunlarına kulak verir, onun derdiyle dertlenirdi. Pir ile talip arasındaki ilişki yalnızca inançsal bir bağlılıktan ibaret değildi; aynı zamanda karşılıklı sorumluluk, güven, rızalık ve dayanışma ilişkisiydi.
Günümüzde ise bu ilişkinin büyük ölçüde zayıfladığına tanıklık ediyoruz. Yol talibi pirini tanımıyor, pir talibini dinlemiyor; talibin sorunlarından, beklentilerinden ve yaşadığı toplumsal gerçeklikten uzaklaşıyor.
Bu durumu yalnızca yola bağlılığın, inançsal bağın ya da ikrarın zayıflamasıyla açıklamak gerçekçi değildir.
Çünkü sorunun kaynağını doğru tespit etmeden doğru cevaplar üretmek ve kalıcı çözümler geliştirmek mümkün değildir.
Asıl sorgulamamız gereken meselelerden biri, Alevi kurumlarının zaman içerisinde nasıl bir dönüşüm geçirdiğidir.
Alevi kurumları giderek kurumsal birer hizmet ve inanç merkezi olmaktan uzaklaşarak iktidar ilişkilerinin üretildiği alanlara dönüştü. Ekonomik imkânların, kişisel çıkarların, statünün ve bireylere gelecek sağlayan imtiyazların belirleyici olduğu bir kurumsal anlayış ortaya çıktı.
Kurumların yönetimini elinde bulunduran bazı anlayışlar, bu yapıları Alevi toplumunun ortak geleceğini inşa etmek yerine kendi iktidarlarını ve geleceklerini güvence altına alacak biçimde şekillendirdiler.
Bir yandan Alevi inancının temel değerleri, erkânı ve tarihsel hafızası tartışmaya açılarak inancın içi boşaltılırken, diğer yandan yüzyıllardır bu yolu yaşatan, öğreten ve gelecek kuşaklara aktaran yol hizmetkârları değersizleştirildi.
Önemli sorunlardan biri de yol bilgisine sahip olmayan, yolun değerlerinden uzak kişilerin, yalnızca bir ocağa mensup olmalarından dolayı bu yola dede olarak yerleşmeleridir. Bu durum, beraberinde büyük sıkıntıları da getirmiştir.
Böylece yolun kendi iç dinamikleri, geleneksel denetim mekanizmaları ve toplumsal uzlaşma kültürü zayıflatıldı.
Bugün yaşadığımız parçalanmanın nedenlerini yalnızca talipte, yalnızca pirde ya da yalnızca değişen toplumsal koşullarda aramak eksik bir değerlendirme olacaktır.
Asıl mesele, yolun hizmet anlayışının yerini iktidar anlayışının, rızalığın yerini çıkar ilişkilerinin, ortak sorumluluğun yerini kişisel hesapların almaya başlamasıdır.
Bu iktidar ve ekonomik çıkar alanı, yolun dedesi olması gereken kişiyi, yol talibinin değil, kurum yöneticisinin dedesi hâline getirmiştir.
Yöneticinin isteklerine ve anlayışına uymayan dedeler, derneklerde itibarsızlaştırılmakta, cemlere çağrılmamaktadır.
Alevi yolunun yeniden birliğe kavuşabilmesi için öncelikle bu gerçeklikle yüzleşmek gerekiyor.
Yolun birliği, yalnızca yapılan açıklamalarla, düzenlenen toplantılarla veya alınan genel kurul kararlarıyla sağlanamaz.
Yolun birliği; mürşidin sorumluluğunu, pirin talibe karşı yükümlülüğünü, rehberin yol göstericiliğini ve talibin rızalığını yeniden anlamlandırmakla mümkündür.
Unutulmamalıdır ki Alevilik, kimsenin kişisel iktidarını sürdüreceği bir alan değil; herkesin hizmet etmekle yükümlü olduğu bir inanç ve yaşam yoludur.
Yol, iktidar sahiplerinin değil, yolun kendisine ikrar verenlerin ortak değeridir.
Aşk ile Kalınız
Nurten Yalnız



















































































