25 Kasım dolayısıyla dünyanın dört bir yanında kadın örgütleri, kadına yönelik şiddete dikkat çekmek, toplumsal farkındalık yaratmak ve erkek egemen sisteme karşı mücadeleyi büyütmek amacıyla paneller, söyleşiler ve çeşitli etkinlikler düzenlemektedir.
Ancak burada üzerinde önemle durulması gereken ciddi bir çelişki vardır.
Kadına yönelik şiddete karşı mücadele yürüttüğünü söyleyen bazı kadınların, kendileriyle aynı düşüncede olmayan kadınlara yönelik sözlü ve fiziksel şiddet karşısında sessiz kalmaları, hatta bu şiddeti görmezden gelmeleri düşündürücüdür.
Kadına yönelik şiddete karşı olmak, yalnızca belirli günlerde konuşmakla, paneller düzenlemekle ya da bildiriler yayımlamakla mümkün değildir. Asıl samimiyet, şiddet kime yönelirse yönelsin karşısında durabilmekle ölçülür. Kendi düşüncesinden olmayan kadınların maruz kaldığı şiddete sessiz kalan bir anlayışın, kadın özgürlüğü mücadelesindeki samimiyeti mutlaka sorgulanmalıdır.
Erkek egemen sistemin kadınlar üzerinde yarattığı baskıya, tahakküme ve şiddete karşı mücadele etmek yalnızca bu düzeni eleştirmek değil, aynı zamanda onun yeniden üretildiği kurumları, ilişkileri ve zihniyetleri değiştirme cesaretini göstermektir.
Düşünsel olarak erkek egemen zihniyeti içselleştiren bir kadın, kadın özgürlüğünün gerçek savunucusu olamaz.
Özgün bir kadın hareketi, eril sistemin yalnızca dışarıdaki baskıcı yapısını değil, kendi içindeki tahakkümcü, dışlayıcı ve yıkıcı anlayışları da hedef almak zorundadır.
Kadın hareketi, erkeklerin kadınlara biçtiği rolleri aşamadığı ve kendi içindeki eril zihniyetle hesaplaşamadığı sürece özgürleşemez.
Kendilerini sosyalist, demokrat veya Alevi olarak tanımlayan çevrelerde de kadınlara yönelik ayrımcı, baskıcı ve şiddet içeren tutumların varlığı göz ardı edilemez. İdeolojik kimlikler, siyasi söylemler veya toplumsal aidiyetler hiç kimseye kadınlara yönelik şiddeti meşrulaştırma ya da görmezden gelme hakkı vermez.
Özellikle kurumları kuşatan erkek egemen yapıyı eleştiren kadınlara yöneltilen sözlü saldırıların zaman zaman fiziksel şiddete dönüşmesi, üzerinde ciddiyetle durulması gereken bir sorundur. Daha da düşündürücü olan, bu kurumlarda kadın hareketi adına yöneticilik yapan kadınların yaşananlar karşısındaki sessizliğidir.
Şiddet karşısında sessiz kalmak tarafsızlık değildir. Sessizlik şiddetin önünü açar, mağdurları yalnızlaştırır.
25 Kasım’ın anlamı, yalnızca kadına yönelik şiddeti kınamak değil, şiddeti üreten bütün zihniyetlerle yüzleşmek ve nerede, kim tarafından, kime karşı uygulanırsa uygulansın her türlü şiddete karşı tavır almaktır.
Kadın dayanışması düşünce farklılıklarına göre şekillenemez. Gerçek dayanışma, farklı düşünen kadınların da özgürlüğünü, onurunu ve yaşam hakkını savunabilmektir.
Çünkü kadın özgürlüğü, yalnızca sözle değil, cesaretle, tutarlılıkla ve her türlü eril tahakküme karşı mücadeleyle kazanılır.
Aşk ile Kalınız
Nurten Yalnız.
